Τρίτη, Οκτωβρίου 17, 2006

Φιλοσοφική συζήτηση 2

Ανακάλυψα νέο σύνδρομο.
Λέγεται σύνδρομο του χρυσόψαρου.
Τρως, τρως και δεν χορταίνεις μέχρι να σκάσεις.
Και ξεχνάς τα πάντα σε 3 δευτερόλεπτα.
Τελικά όμως είτε σκας από το φαΐ, είτε αυτοκτονείς!

8 σχόλια:

γ. σφ. είπε...

Εσύ το παθαίνεις με τις γαρίδες σαγανάκι, εγώ το παθαίνω με τη Βότκα. Εν τέλει όλα καταλήγουν στη λεκάνη της τουαλέτας οπότε δε χρειάζεται και πολύ προβληματισμός με οτι περνάει απ' το στομάχι.
Το θέμα είναι το τι θα γίνει με τη Μαριέτα ΓιαναΚουτσί. Αντε να κάνεις το χρυσόψαρο τώρα μ' αυτήν.

sofi-k είπε...

Ναι, ναι!
Το παθαίνω κι εγώ αυτό!
Γι' αυτό παχαίνω λοιπόν!
Σ' ευχαριστώ που μου άνοιξες τα μάτια!...

Dimitris είπε...

@γ.σφ.:
χρυσόψαρο μπορεί να γίνει ή το παίξει ο καθένας,τελικά.

@sofi-k:
;)
Πάντως λύση δεν έχω βρει στο Σύνδρομο του Χρυσόψαρου" ΑΚΟΜΑ...

βαγγέλης είπε...

Μα τι είναι τα λιγοστά αυτά μειονεκτήματα μπροστά στο μεγαλείο της άγνοιας των συνεπειών των πράξεών σου? Θα συμφωνήσω απόλυτα με γ.σφ.

Στα μάτια του χρυσόψαρου καταρρίπτεται κάθε ηθικό σύστημα, αγνοείται κάθε πλαίσιο κοινωνικής συμπεριφοράς και εν' τέλει το μικρό αυτό ον ζει πλήρης ελευθερίας, μιας και - συμπληρώνοντας τον Καζαντζάκη - δε θυμάται τίποτα, δε φοβάται τίποτα δεν ελπίζει τίποτα.

Επίσης, όπως έχουμε ξαναπεί, δεν είμαστε χοντροί, κοντοί είμαστε.

georgia είπε...

Και στους/στις κοντούς/ές τα έξτρα κιλά φαίνονται εντονότερα χαχα

sorry_girl είπε...

Θεωρητικά μιλώντας πάντα αν φας μέχρι να σκάσεις, έχεις αυτοκτονήσει διαλέγοντας σαν όπλο το φαί.
ωχ πρήστηκα!

χεχε!

Dimitris είπε...

Κοντός είμαι. Όχι χοντρός...χαχα
Από τις καλύτερες ατάκες ever!!!

@sorry_girl:
νομίζω ότι γίνεται και πρακτικά...;)

xenia είπε...

You may call me ..."χρυσοψαράκι"...

Γκλου - γκλου,
Ξ.

(και καλά αναπνέω μές στο νερό :-/)